2 weken met een Samsung Galaxy Tab

Soms moet ge gewoon zeggen wat ge wilt, of het vragen op Twitter. En zo kreeg ik van Leads United 2 weken een Samsung Galaxy Tab P1000 om te testen.

Een Samsung Galaxy Tab is dus zo nen iPad dat geen iPad is. En maar half zo groot is. En ge kunt ermee bellen.

Geen iPad

Een Samsung Galaxy Tab is geen iPad, en maar goed ook. Het ding ondersteunt van nature flash (kan Youtubevideos afspelen) en draait op Android. Spijtig genoeg nog niet de nieuwste versie van Android, maar daar wordt de komende weken een update voor voorzien. Okee, niet de aller allernieuwste versie, want die is nog niet echt uit, maar you know what I mean.

Maar half zo groot

Een Samsung Galaxy Tab heeft een scherm van 7 inch. Dat is half zo groot als de gemiddelde tabletcomputer (iPad dus) met zijn 9.7 inch, en dubbel zo groot als de recentste smartphones. volgens veel mensen zou het te klein zijn, maar eigenlijk is het net super handig. Zowel in horizontale als verticale posities kan je typen met je 2 duimen, of met meerdere vingers in horizontale positie. Je kan het ding vasthouden met 1 hand en met je duim hier en daar wat navigeren, of met de andere hand als je grote bewegingen moet doen. Websites worden eerst uitgezoomd afgebeeld en met een dubbele tik zoom je in op het deel dat je nodig hebt (net zo breed als het stukje tekst dat je wou lezen, trouwens). Of pinch to zoom voor het precisiewerk. Hij is wel nogal zwaar voor zo’n ding waardoor al liggend in bed surfen of lezen rap vermoeiend wordt.

Ge kunt ermee bellen

Ja, ge kunt er echt mee bellen, als ge uw simkaart erin steekt echt bellen, anders via skype of andere (video)calldingen. Het kan dus echt dienen als gsm, voor wie zich niet te belachelijk voelt met zo’n tab tegen z’n oor.

Software

Zo’n samsung Galaxy Tab, leuk ding wel, en ik zou er mij misschien wel eentje gekocht hebben moest het niet elke dag minstens 1 keer zijn gecrasht. Geen Blue Screen Of Death, maar gewoon een scherm dat niet meer reageert, enkele trillingen, en 5 à 10 minuten later start hij opnieuw op. Gelukkig had ik altijd mijn smartphone bij de hand om mij uit deze pijnlijke situatie van offlineheid te helpen, maar plezant is het niet. Ik had over zulke problemen nog nergens gelezen dus dacht dat het misschien wel aan mij lag, maar zelfs als ik het uit handen gaf gebeurde hetzelfde.

Misschien wordt dit wel opgelost met de nieuwe Android update, dus heb ik aan Leads United  maar gevraagd of ik hem nog even mocht houden.

Wie nog meer wil weten over mijn ervaringen met de Samsung Galaxy Tab kan terecht op deze Storify met tweets over het toestel:
[View the story "2 weken met een Samsung Galaxy Tab" on Storify]

Vragen, opmerkingen, laat maar weten in de commentaren. 

Sterretjes

In tijden van Likes en Tweets is alles zo plat geworden. Als ik iets op internet tegenkom en het is echt awesome, zal ik het waarschijnlijk gaan sharen. Als ik een artikel tegenkom dat mijn mening verwoordt zoals ik ze zelf niet kan neerschrijven, of waarvan ik zelf nog niet wist dat ik het dacht, of het geeft me de info waar ik naar op zoek was, dan is dat niet awesome, dus ik share het niet.

Dan wil ik liever de auteur bedanken voor het stuk. Even zeggen: hey bedankt om te verwoorden wat ik denk. Hey bedankt voor dat inzicht. Hey bedankt voor de info waar ik naar op zoek was. Een reactie schrijven die eigenlijk niets van waarde toebrengt aan het artikel is mij wat te HLN-achtig. Dus doe ik dat  graag door middel van sterretjes.  ★★★★★ voor iets dat super is, iets waar ik volledig akkoord mee ga of iets dat zeer nuttig was. ★★★☆☆  Voor iets dat toch ook goed was. ★☆☆☆☆ voor iets dat niet goed was. Net zoals vroeger.

Want vroeger was er geen Facebook (echt waar), en was er geen Twitter, en op Youtube deelde je sterretjes uit in plaats van duimpjes. En dan waren meningen wit, grijs, of zwart. Nu is er enkel zwart. Zwart, want wie helemaal voor is doet van Like of Share of Tweet, en wie tegen is doet niets. Op de 0,002% na die de moeite doet om er een blogpost over te schrijven. Die mensen zijn dan meestal nog eens journalisten die het betreffende stuk niet aan een krant verkocht krijgen (wegens te extreem of te subjectief?).

Dus mensen, laten we terug wat kleur brengen in onze mening (en daarmee bedoel ik niet enkel politieke kleur) en terug wat dingen beginnen sterretjes geven. Begin bij deze blogpost. Voeg de rating mogelijkheid toe in jouw WordPress blog (tip). Begin met overal sterretjes bij te zetten (tip). Breng de sterretjes terug!

 

PS

Wanneer is een gsm een smartphone?

Om met de deur in huis te vallen:

Wanneer is een gsm een smartphone?

Hangt dit af van de processorsnelheid? Hoeveelheid ram of gewoon geheugen? De grootte van het scherm? Of meer in teken van al dan niet aanwezigheid van enkele features zoals een camera, touchscreen of internetverbinding? Of hangt alles af van het besturingssysteem waarop de telefoon draait, zodat je er applicaties op kan installeren?

Of misschien zijn het zelfs de gebruikers die een phone een smartphone maken?

 

Iemand een goed antwoord? De mensen van Nokia? Samsung? HTC? Sony Ericsson? Apple? Of van Proximus, Mobistar, Base, Telenet of Mobile Vikings? Want volgens mij hebben gsmproducenten en gsmproviders er toch niet helemaal dezelfde visie op. Bijna elke gsm wordt momenteel verkocht als smartphone, maar ze zijn toch niet allemaal even smart.

Misschien moet er maar eens over nagedacht worden. Zoals vanaf wanneer “supersnel internet” verkocht mag worden als “breedband”.

Thx voor de input @Fiedelewie, @Bramula, @amedee, @librarianbe, @TIIM

 

Google Reader

Overdag durf ik al wel eens doorklikken op Twitter naar blogposts van de mensen die ik op Twitter volg. Ik surf met Chrome, de browser van Google.

‘s Avonds doorloop ik blogs waarop ik via RSS geabboneerd ben. Dit doe ik in Chrome & Google Reader.

Google Chrome synchroniseert via Chrome en mijn Google account tussen de 2 computers die ik gebruik mijn bladwijzers en extenties.

Waarom synchroniseert Google mijn geschiedenis niet? Waarom weet Google niet welke posts ik overdag al heb gelezen en filtert het die niet uit mijn Google Reader?

Dat zou leuk zijn. Weg met privacy.

 

Twitter

Als Twitterfan van het eerste uur ga ik regelmatig opnieuw op zoek naar de beste manier om Twitter te gebruiken.

Op mijn gsm heb ik al zo goed als elke Twitter app voor Android uitgeprobeerd maar ik kom steeds terug bij Twicca.

Ik heb een tijdje op een Mac gewerkt en hoewel mij toen altijd Tweetie aangeraden biedde dat toen niet wat ik wou. Ik belandde toen bij YoruFukurou (aka NightOwl in het Japans).

Ook op Windows heb ik lang gezocht achter een goede twitterclient. Tot recent gebruikte ik Saezuri (weer Japanse kwaliteit). Het heeft wat weg van Yorufukurou en is heel basic maar degelijk. Het neemt ook niet heel je scherm over zoals Tweetdeck en consoorten.

Maar eigenlijk gebruik ik de laatste tijd steeds vaker gewoon twitter.com in mijn browser op de computer. Sinds de lancering van #NewTwitter is het gebruik ervan zeer handig. Minder kliks nodig om een afbeelding te zien. Minder kliks nodig om de achterliggende conversatie te zien (Zowel “in reply to ↑” als “replies ↓“). Rustig andere tweets lezen in het linkergedeelte terwijl in het rechterdeel rustig de foto laadt. Meteen andere relevante tweets door de gebruikte #hashtag, de @gementionde profielen, de locatie van de tweet of gewoon meer tweets van dezelfde persoon. Zelfs zonder dat er #hashtags gebruikt worden herkent Twitter eigennamen of onderwerpen.

Het enige dat mankeert is de integratie van die verdomde Instagramfoto’s, geen duidelijke melding voor mentions en DM’s en het ontbreken van een Classic Retweet knop. Niets dat onopgelost blijft  dankzij enkele Chrome extentions.

See you op Twitter.com.

 

EDIT: 14/12/2010

Twitter heeft ondertussen zelf Instagram en anderen geïntegreerd in de rechterkolom. 2 Dagen na mijn blogpost. Goed zo jongens.

Wie nog meer rechtstreeks in zijn Twitterstream wil kan terecht bij Parrotly. Deze Chrome plugin integreert een preview van zowat alles. Win!