Toen ik 20 km door Brussel liep

Vorige week zondag was het de 20 km door Brussel, en aangezien ik pas de maandag ervoor pas een kaart had gekocht had ik me hier niet echt goed op voorbereid. Maar ik zeg al 3 jaar dat ik wil meedoen en telkens zitten er wel examens in de weg. Dit jaar had ik geen excuus, en toen ik hoorde dat er nog tickets beschikbaar waren ben ik meteen een gaan kopen.

Ik begon achteraan in de laatste box. Die vertrekt enkele minuten (lees: 20 minuten) na het startschot, want zo 30.000 man krijg je niet meteen in de wetstraat gepropt. Dit maakt op zich niet zo veel uit, want je tijd begint toch pas te tellen als je aan het einde van het Warandepark over de matten loopt. In de wetstraat is het lopen aan een slakkengangetje omdat er zo veel volk om je heen loopt dus nam ik zelfs nog wat foto’tjes met m’n telefoon, maar eenmaal je het justitiepaleis gepasseerd bent en de tunnels induikt kan je wel wat versnellen. De ambiance in de tunnels helpt je daar wel bij: mensen die boven staan moedigen je aan als je de tunnel ingaat en binnen is het een klein feestje onder de lopers: klappen, zingen, roepen, …

Na de tunnels kom je in het Ter Kamerenbos. De plek waar om de 5 meter wel een loper staat te pissen. Een lang stuk door het mooie bos waar de vermoeidheid wat begint toe te slaan want je hebt er toch al bijna 10 km opzitten. De plek waar je je begint af te vragen waarom je dit in godsnaam doet en of je de finish wel zult halen. Na het bos komt de vorstlaan, een mooie laan waar je kan kiezen of je op het gras van de trambedding loopt of op de straat. De plek waar je terug aangemoedigd wordt na dat lange lege stuk in het bos en waar ze je wat extra suikers toedienen in de vorm van een sportdrankje. Hier kwam af en toe een streepje zon door de wolken waardoor je  besefte hoe dankbaar je was dat de zon niet te hard scheen, en kwam af en toe een druppeltje regen gevallen die als welkome verfrissing in je gezicht kwam. Dit is ook de plek waar je je moet inhouden want iedereen weet dat het moeilijkste stuk aankomt: de Tervurenlaan.

2 km lang omhoog met al 17 km in de benen. Ik was ervoor gewaarschuwd dus had me wat ingehouden voor dit laatste stuk, maar het blijft afzien die Tervurenlaan. Kleine stapjes nemen maar toch blijven lopen. En daar halverwege de familie die u staat aan te moedigen en de papa die foto’s staat te nemen. En dan ben je boven op die berg en is het nog een kleine kilometer tot de finish. Je wil wel terug wat sneller gaan lopen maar het gaat niet. Je wil grotere stappen nemen maar het gaat niet. Je voeten beginnen de grond net iets vroeger te raken dan gepland. Waar ik in het begin 5 minuten per kilometer doe, duurt het hier 8 minuten.

En dan kom je aan de finish. Velen waren je voor maar het voelt toch als een overwinning. De switch maken om je benen te laten stappen in plaats van lopen is niet gemakkelijk, en liefst van al wil je dan wat gaan liggen in een zachte zetel en veel water drinken. “Kampioen” zeggen ze als ze een medaille rond je nek hangen. Zohard wou ik iemand knuffelen en zeggen: “we hebben het gehaald”, maar helaas liep ik alleen. En zo wat bezwete onbekende mensen vastpakken is toch ook niet meteen mijn ding.

Na wat stretchen ging ik in de kleedkamer nog wat rusten en mijn certificaat halen om mijn officiële tijd te weten: 2 uur 4 minuten en 54 seconden heb ik gelopen over die 20 km. Net boven mijn gehoopte tijd van 2 uur voor de start, maar ruim onder mijn gevreesde tijd naar het einde toe. Stappen gaat moeilijk want mijn knieen voelen alsof ze alle kanten opzwaaien, maar spierpijn heb ik niet. Zelfs de dag erna niet. Tot volgend jaar dus. Voor een tijd onder de 2 uur!

Oja, en ik heb heel de wedstrijd getrackt via de GPS in mijn smartphone en Endomondo. Door een klein foutje staan wel enkel de laatste 18 km erop. Jammer, maar die 2 eerste kilometer zijn toch niet zo belangrijk. Wie wil kan via onderstaand kaartje het resultaat zien, of op de interactieve kaart

Lopen in Brussel langs De Groene Wandeling

Ik ben opgegroeid in Overijse, een dorp in de buitenwijken van Brussel. Op een klein uurtje zit je in Brussel Stad, De Lijnbussen rijden er op degelijke uren en het is rustig en groen. Als ik zin had om te gaan lopen sprong ik even de wagen in richting het Zoniënwoud in Jezus-Eik. Daar had ik een vaste looproute die ik ondertussen a goed kende: je weet waar je wat sneller kan gaan, wanneer het zwaar is en hoe lang het duurt tot een rustiger stuk om wat uit te bollen, waar de mooie plekjes zijn, enzovoort.

Nu ik (bijna) fulltime in Brussel woon en enkel nog thuis kom om m’n was te droppen mis ik dat Zoniënwoud wel. Hoewel dat Zoniënwoud op zich niet zo ver is (een half uurtje op de metro tot in Oudergem), is het toch wat te ver om tot daar te gaan voor een looptochtje. Zeker de zwetende terugtocht lijkt me niet zo aangenaam. Wie de kaart van Brussel bekijkt ziet ook dat er nergens een vergelijkbaar alternatief  voor het Zoniënwoud (die grote groene vlek rechtsonder) is.

Ik woon nu in Koekelberg, vlak bij het Elisabethpark. Hier kom je wel al eens lopers tegen en op het eerste zicht ziet het park er wel goed uit om te lopen. Als je kleine afstanden doet misschien wel, maar 800m op en neer lopen is niets voor mij. Toertjes lopen lukt ook al niet zo goed aangezien je over een heel drukke straat moet om rond de basiliek te kunnen.

View Larger Map

Een rondvraag op Twitter bracht mij het Waradepark. Ja dat kleine parkje van de Koning in het Centrum. Naar het schijnt loopt het er vol met lopers, maar toertjes van 2 kilometer lopen in een overvol park zag ik niet zo goed zitten. In het Centrum van Brussel heb je nog zo een parkje, net iets groter dan het Warandepark: het Jubelpark. Maar weeral: wat heen en weer lopen is toch niet zo leuk als je er 10 kilometer wil doen. Andere voorstellen waren de kanaalzone, maar dat lijkt me toch ook niet zo aangenaam om te lopen.

Waar wel een groot stuk groen is in Brussel is in Laken. Daar waar Prins Philip en Prinses Mathilde wonen, in dat mooie paleis met prachtige tuin zo groot als Monaco en Nationale Plantenserres. Helaas is die grote tuin niet toegankelijk voor het publiek, maar daar vlak naast is er openbare Park van Laken en  het park van Ossegem. Een mooi stukje goed onderhouden groen gras waar op zonnige dagen menige families wat komen spelen met de kinderen en waar Brusselse jongeren wat komen voetballen.

Rond deze 2 parken heb je nog enkele kleine parkjes waar het wat rustiger is en er mooie vijvertjes liggen. Nog een klein beetje verder ligt het Koning Boudewijnpark of het Bos van Dielegem. En het Poelbos. En het Bos van Laerbeek. Allemaal prachtig groene stukjes park of bos in het drukke Brussel. Allemaal verenigd in De Groene Wandeling, een wandeling of fietstocht die doorheen Brussel je langs de mooiste stukjes groen leidt. 60 km rond en door Brussel. Heel de wandeling staat aangeduid met bordjes, maar wie toch liever wat geeky’er wandelt, fietst of loopt gebruikt gewoon deze Google Map, die voorlopig enkel nog de hier besproken noordkant van de wandeling bevat, op z’n smartphone of gps. Voel u zo vrij de rest aan te vullen door op “collaborate” te klikken. Wie zin heeft om met mij eens een toertje te gaan lopen mag me altijd contacteren (kies zelf maar hoe). En voor wie nog niet overtuigd is: bekijk dan maar even dit setje van foto’s die ik tijdens mijn looptochtjes met m’n telefoon neem:

of hier