Die keer dat de trein mij ontvoerde

Aangezien ik momenteel nog in Brussel woon en in Gent werk, pendel ik elke dag met de trein. Concreet: Huis > Station Bosvoorde > Brussel Zuid > Gent Sint Pieters > Gent Dampoort > Werk. ’s Morgens goed voor opstaan om 6u30. Vertrekken om 7u05. Trein pakken in Bosvoorde naar Brussel Zuid om 7u16. Half uur later aankomen in Brussel Zuid. Kwartiertje wachten op trein naar Gent Sint Pieters van 8u05. Tien minuten extra wachten op dezelfde trein. Rond 8u50 aankomen in Gent Sint Pieters. Met wat geluk meteen een trein naar Dampoort. Meestal eerst nog 10 à 15 minuten wachten op de volgende trein naar Dampoort. Goed voor zo’n 2 uur onderweg en 2 overstappen.

‘S avonds van hetzelfde. Behalve woensdag. Hele namiddag teammeeting gehad. En dan nog wat willen afwerken. En dan wat met Sofie blijven praten over het werk. En dan willen vertrekken om 19u15, maar blijkt dat de volgende trein aan Dampoort pas over een half uur is. Dus dan denken snel een pita te gaan halen zodat ik de trein van 19u47 kan halen. Die snel opeten. Net op tijd naar het station lopen (echt lopen. Met een verse pita op de maag). En dan net om 19u46 boven aan het perron komen. De trein stond nog op het scherm. De klok spring op 19u47. Even wachten. De trein verdwijnt van het scherm. De trein komt niet. Rondvragen of er net eentje gepasseerd is. Ja dus. De trein was te vroeg. Fuck.

Bon, 20 minuten wachten op de volgende. Aankomen in Gent Sint Pieters. De trein naar Brussel Zuid. In Brussel Zuid 20 minuten wachten op de trein naar Bosvoorde. Ik zou om 22u thuis zijn. Valt nog mee. Op de trein naar Bosvoorde is het sowieso moeilijk zien waar ge zijt. Die boemeltreinen hebben geen schermen binnenin en die kleine stationnekes zijn allemaal gelijkaardig en er staat ergens op heel het station 1 bordje waar staat welk station het is. Maar goed, de trein vertraagt. Ik kijk goed waar we zijn. Ik herken het. Het is Bosvoorde. Ik moet eraf. Net als de trein stilstaat ben ik aan de deur. De deur gaat niet vanzelf open. Ik moet aan de hendel trekken. Ik trek. En trek. En trek. De deur opent niet. Fuck. Ik loop naar de volgende deur. Mijn hart begin sneller te kloppen… Maar tegen dat ik daar ben vertrekt de trein alweer. Fuck.

Bon ja, niet zo erg. Ik ben op weg naar het volgende station. Ik denk Groenendaal. Dat is toch het in principe het volgende station. Ik check op de Railtime app wanneer er een trein van daar terug naar Bosvoorde gaat.  45 minuten later. Ik bel Elke op en vraag of ze mij niet wilt komen halen in Groenendaal, een dikke 10 minuten rijden van bij ons, terwijl de trein verder rijdt. Elke gaat mij komen halen. Het is stom, maar allemaal niet zo erg dus. We stoppen. Ik stap af. Blijk dit niet station Groenendaal zijn maar la Hulpe. Nog 2 stations verder dus. Ik bel Elke nog eens op, en zeg dat ze mij in La Hulpe moet komen halen. Is nog eens 10 minuten verder rijden, ook niet zo erg. Ik wandel weg van het station op zoek naar een warme plek om te wachten, de stationshal of een café.. Er komt een trein aan uit de andere richting en ik check op Railtime of die ook naar Bosvoorde gaat. Blijkt van wel, dus ik loop terug richting perron. De trein die me op 5 minuten terug thuis had gebracht vertrekt zonder mij. Fuck.

Bon ja, niet zo erg. Over een kwartiertje is Elke hier. Dat overleef ik wel, een cafétje of de stationshal houden mij wel warm. Maar de stationshal is gesloten, en het enige café in de buurt is failliet. Het is koud, maar ik heb mijn jas, muts en handschoenen aan, dus kan ook wel buiten wachten. Mijn gsm heeft nog batterij en ik heb zelfs mijn iPad mee. Zo erg is het toch niet. Een half uur later belt Elke: probleem met haar GPS op de gsm, en dus verkeerd gereden en dus eigenlijk zo goed als de verkeerde richting uitgereden. Over een kwartier zal ze er zijn. Een kwartier later, terug telefoon. Nog is problemen, hare gsm vind de locatie niet enzo. Bon, uiteindelijk de gewone gps gebruikt en de bestemming gevonden. Een dikke 10 minuten later was ze er. Na een dik uur wachten in de kou. Ik zou liegen moest ik zeggen dat ik nog nooit zo blij was van Elke te zien, maar ik denk dat het toch een van de topmomenten was. In de warme auto. Op weg naar huis. Eindelijk. Warmte. Bed. Slaap. 23u30.

Bon ja, zo erg was het nu eigenlijk ook niet. Maar wel koud.

Advertenties

Over Gerrit Vromant

Content Marketing Strategist & Great Content Crafter Bekijk alle berichten van Gerrit Vromant

8 responses to “Die keer dat de trein mij ontvoerde

Zeg het eens

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: