Of ik het hier ga missen?

Morgen verhuizen we dus van Watermaal-Bosvoorde naar Gent. Het zat er al lang aan te komen, terug naar de stad waar Elke studeerde. Ergens in het midden tussen mijn ouders en haar ouders. Maar goed, een paar maand geleden beslist om de move te maken. Ik zocht een nieuwe job in Gent, vond die bij Talking Heads en we begonnen een appartement te zoeken. Een paar duizend uren Zimmo.be afschuimen en een 10-tal appartementsbezoeken later hadden we het een nieuw appartement. Aan het Zuid in Gent. Of De Zuid. Ik weet het nog niet.

We schrijven de avond voor de verhuis zelf. Alle meubels uit elkaar voor zover mogelijk, alles in dozen, morgenvroeg om 7u30 staat hier ne camion klaar. En het moet vooruit gaan, want met de camion komen 2 verhuizers en die worden per uur betaald. Op een uur willen we alles het raam gestoken hebben zodat het 2 verdiepen lager van de lift gehaald kan worden en in de camion gezet worden. Een uur. Daar gaan we voor. Dan een uurtje rijden naar Gent, en daar terug op een uur alles uitladen, zonder lift want gelijkvloers, en de verhuizers naar huis sturen. Dat is het plan. En het zou moeten lukken. We zijn goed voorbereid, we zullen met 9 zijn, en alles is goed ingepakt in dozen en we weten alles staan en de grote dingen staan eerst en dan de dozen. Dus we zijn goed georganiseerd. Het is tenslotte niet de eerste keer dat we verhuizen.

Dus ga ik het hier missen? Naast de obvious dingen van een oud appartement zoals de slechte isolatie, de oude chauffages, de te kleine living, de te kleine keuken, de gasboiler boven het bad, de schimmelmuur … zijn er ook zo veel stomme kleine onnozelheden die tegensteken in dit appartement. De tegels in de badkamer die geschilderd zijn met slechte verf die dus na 2 maand al begon los te komen. Het terraske dat grijs geschilderd is, maar behalve onder die 2 bloempotten want Huisbaas was te lui om ze even te verzetten (we kregen de bloempotten er ook wel bij). De plinten die lelijk zijn, en dan nog is hun eigen miniplintje hebben waardoor alles eigenlijk op 2 cm van de muur staat. Dat ongeschilderde houten latteke in dat hoekske tussen de deur en de muur. De aansluiting naar de boiler waarbij er 3 buizen langs de muur lopen die gekruist liggen, links over middelste naar rechts, en recht over middelste naar links. De muur van het toilet die geschilderd is, buiten achter dat wc-rol-houderke waardoor ik dit niet kon vervangen zonder heel de muur te moeten herschilderen. De muren in de keuken die groen zijn. Dat geurtje dat af en toe uit de poembak ik de badkamer komt. Die toilet die maar niet proper te krijgen is. De lelijke oranje gordijnen die we nooit hebben vervangen. De te kleine keuken. De te grote inkomhal. Dat ambetante behangpapier met ribbeltjes. Die lelijke gele klinken aan de deuren. Die slechte afwerking van het schilderwerk langs de ramen, van papiertape hebben ze blijkbaar nog nooit gehoord. De deur naar de living die altijd zo veel lawaai maakt. De deur naar onze slaapkamer die niet tegoei toe ging tot ik er eens met een hamer en een schroevendraaier een uur heb op zitten kloppen. De living die zo’n slechte indeling heeft dat de zetel eigenlijk voor het raam moest staan maar dan toch nog een halve meter vooruit moest om niet te ver van de tv te staan. De toiletgeluiden die soms wel tot in de living hoorbaar waren. Dat terraske dat eigenlijk maar goed was om oude planten of oude bloempotten. Of vuilzakken, zo blijkt het uitzicht naar onze achterburen hun terraskes. Die lelijke lampen die aan het plafond hangen. De lelijke quickstep die niet overal even goed gelegd is. De gaten in de muur die ooit is opgevuld geweest zijn maar ongelofelijk slecht afgewerkt zijn. De schuifdeuren van de kleerkast die in de slaapkamer staat (eigendom van Huisbaas). De 2 soorten verf die op eenzelfde muur gebruikt geweest zijn, mat en glans. Het afwasmachine dat niet tegoei droogt. De dampkap die eigenlijk niet veel meer doet dan lawaai maken. De stopcontacten die allemaal op de slechtst mogelijk plaats staan. De lichtschakelaars die allemaal goed staan (op de onderkant duwen is aan) behalve die ene in de living die andersom werkt. De lichtschakelaar in de trappengang waar ge 5 keer op moet duwen eer hij werkt. Het gebrek aan stopcontacten in de keuken (maar 3!). Die lelijke plombkast die naast de voordeur hangt. De deurbel die zo ongelofelijk luid gaat. Moeten parkeerplaats zoeken in die doodlopende straat, er geen vinden, er achteruit terug uitrijden, en dan uiteindelijk aan de de kerk 200m verder moeten parkeren. De smalle trappengang. De barst in het plafond. Die kast die zo net te hoog was waardoor de lichtschakelaars net wat moeilijk te bereiken waren. AllĂ©, dat laatste was onze fout.

En Watermaal Bosvoorde is nu ook niet zo’n spannende plek. We zijn naar hier verhuisd omdat het dicht bij ons werk was. Elke op 10 minuten te voet, ik op 10 minuten met de tram. Maar dat is beide al voorbij dus er is niets aan Watermaal Bosvoorde dat ons hier houdt. Want eigenlijk is het hier nogal boring. Watermaal Bosvoorde is een dorpje dat toevallig nog net binnen de grenzen van Brussel ligt. Ga naar 1 van de 2 buurgemeenten (Oudergem of Elsene) en het bruist van de activiteit, maar niet in Watermaal Bosvoorde. Hier gebeurt niets. Af en toe kermis aan het gemeentehuis, nu zelfs een circus, of een of ander dorpsfeest, maar dat is dan ook niet interessant. En iedereen spreek Frans, ah oui, Watermael Boitsfort. Mijn Frans is goed, maar over alles moet net wat meer nagedacht worden en dat is vermoeiend. En dat vreet aan de spontaniteit. En dan de tram. Tram 94 die op 200 meter van onze deur rijdt. In de spitsuren valt dat goed mee, maar buiten de spits verschrikkelijk. Regelmatig 25 minuten wachten. En zo’n dingen kunt ge niet timen als ge van de trein stapt en dan de metro opstapt om dan nog de tram naar huis te moeten nemen. En zij het nu net dat de wandeling van de metro naar ons huis zo’n 25 minuten duurt. Dus dan kunt ge evengoed wandelen. Al zo vaak dat we dat laatste stukje hebben gewandeld als we eens van het centrum kwamen. De markt hier elke zondag voor het gemeentehuis die ga ik wel missen. Dat de prijzen hier zo veel duurder zijn dan op andere markten dan weer niet. En de marktkramers zeggen het zelf: leve Bosvoorde: +25%. Een bezoekje aan de markt kostte ons dus telkens 50 euro voor wat verse groenten en lekker vlees en een quiche erbij ofzo. Niet weinig, maar het viel toch telkens duur uit.

Daarom verhuizen we dus naar een nieuwbouwappartement in Centrum Gent. Op het gelijkvloers. Met een terras. En een tuintje. En een garage.

Dus of ik het hier ga missen? Ik durf er niet op antwoorden. Zelfs niet na het neerschrijven van al deze kleine en grote ergernissen. Maar ik denk dat ik het eigenlijk wel weet.

 

UPDATE: een paar foto’s:

Zo jammer dat ik geen foto heb van het prachtige schilderwerk over de ramen enzo.

 

Advertenties

Over Gerrit Vromant

Content Marketing Strategist & Great Content Crafter Bekijk alle berichten van Gerrit Vromant

4 responses to “Of ik het hier ga missen?

Zeg het eens

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: